Patiënten- en cliëntenverhalen

‘Het gebeurde in de keuken. Na een lange dag werken op onze boerderij in Dalerpeel, stond ik laat in de avond aan het aanrecht om iets te drinken. Zo ineens ging ik onderuit. Ik kon ineens niks meer. De diagnose? Een hersenbloeding.

Toen Luuk in 2014 naar de huisarts ging, dacht hij dat hij suikerziekte had. Hij was dorstig, dronk veel en had een opgeblazen buik. In het ziekenhuis maakten ze een echo en zagen ze cystes op zijn nieren.

Ik voelde me zweverig, alsof ik op een trampoline liep, en mijn mond hing scheef. Uit de scan bleek dat ik een herseninfarct had en daarom werd ik opgenomen in het ziekenhuis.

‘Vijf jaar geleden zou je kennismaken met een hele andere Jeroen’, begint Jeroen zijn verhaal. ‘Ik woog bijna 190 kilo en zat in een rolstoel. De chronische ziekte jicht* was de grootste boosdoener. En dat is bijzonder, want met achttien jaar oud was ik de jongste patiënt ooit van mijn reumatoloog.

Riëtte Leffers geeft de workshop creatief leven om positief naar het leven te kijken.

Johan Dwars kreeg een hartinfarct. Je leest hier hoe hij de zorg en zijn revalidatietraject ervoer.

Ze zijn nu allemaal MRSA-vrij, maar het gezin Hölscher uit Klazienaveen ging door best een moeilijke periode.

Begin oktober 2020 kreeg Aagje Bos (51) uit Stadskanaal last van haar rechterborst: ‘Ik voelde een pijnlijke verdikking.'

Aan de buitenkant zie je niks bijzonders aan hem. Maar Marc Bruins heeft al tien jaar Multiple Sclerose (MS).

Via de opticien en huisarts belandde Janna begin augustus van dit jaar bij het Oogcentrum van Treant voor een dubbele staaroperatie.

Krijn brak zijn linkerdijbeen en revalideerde in expertisecentrum Weidesteyn. Hier lees je wat Krijn van de zorg vond.

Na het verlies van haar vriendin is Thea verhuisd naar Veltman, locatie voor beschermd wonen.

Harm en Grietje verhuisden in 2021 naar woonzorglocatie De Schutse in Coevorden. Qua gevoel is er weinig veranderd.

Gienus en Lammie Ekkelkamp krijgen zorg aan huis vanuit woonzorgcentrum De Paasbergen in Odoorn. 'In het begin was het best lastig hoor, om te accepteren dat je hulp nodig hebt. Maar nu is het heel gewoon.’